Op weg naar Alpe d’Huzes 2016: een update

Op weg naar Alpe d’Huzes 2016: een update

Er is ongeveer een maand voorbij sinds mijn besluit om volgend jaar de Alpe d’Huzes te fietsen. En oh. Oh. Oh. Wat voel ik me al een coole fietschick! Ik wist eigenlijk niet dat ik nog zo veel niet wist van het fietsen (anders had ik het wel geweten natuurlijk).

Dit ben ik in augustus te weten gekomen

  • Een lichte knieblessure dwong mij om op een hogere cadans (aantal omwentelingen van de trappers) te fietsen. Ik moest leren om dit te richten op 100 omwentelingen per minuut. Je fietst dan op een licht verzet. Ik heb in mijn afgelopen fietsjaren eigenlijk vaak op een zwaar verzet gefietst. Een hoge cadans, ofwel een licht verzet, zorgt ervoor dat mijn hartslag lager blijft en ik het langer kan volhouden. En, niet onbelangrijk: dat ik met zo min mogelijk kracht veel vermogen kan leveren.
  • Een Hallelujah voor de Fietschicks Facebookgroep van Kim Bruining waarin ik me welkom voel, waar ik leer van andere coole fietschickies, waar ik inspiratie vind én waar ik de domste fietssmurf-vragen gewoon kan stellen en lieve chickies me verder helpen.
  • Mijn doel in augustus was om eerst te wennen aan meer fietsuren. Dus stelde ik mij tot doel om elke dag een uur te fietsen (met ook weer dank aan fietschickie Kim). Lukt het me een dag niet, dan is mijn tweede doel om 7 uur per week te fietsen.
  • Ik heb echt nooit geweten dat wielrenschoenen in combinatie met klikpedalen ervoor zorgen dat je beter de rondgaande beweging van het fietsen kunt benutten. Minder kracht zetten en meer Go with the Flow, zeg maar. Dat dit ook iets is wat ervoor zorgt dat tijdens het klimmen prettiger kan zijn. Ik heb de schoenen en pedalen nu wel, maar gebruik ze nog niet in verband met mijn knieblessure. Dus nog even een paar weekjes geduld voor ik met mijn blunderverhalen kom over hoe ik met fiets en al op mijn zij terecht ben gekomen voor het stoplicht (dus met de fiets nog aan mijn schoenen geklikt).
  • Mijn trainingsuren bestaan op dit moment nog vooral uit veel D1 en Hersteltrainingen. Een D2-training doe ik éénmaal per week. Na de inspanningstest in september wil ik gerichter aan de slag met een trainingsschema. En ook niet onbelangrijk: ik heb eindelijk weer een ritme gevonden voor krachttraining.
  • Ik ben verbaasd dat ik de afgelopen weken zo maar ineens enkele kilo’s ben afgevallen. Nou ja, ineens. Het is ook wel weer logisch als ik zie dat mijn wekelijkse sportieve uren ineens verdubbeld zijn. Het is erg fijn (lees: hysterisch gaaf!) om te ervaren dat mijn spieren en lichaam in zo’n korte tijd al zo veel krachtiger en sterker aanvoelen.
  • Ik heb inmiddels ervaren dat het nogal verschil maakt met wat voor gewicht je naar boven fietst bij een klim(metje). Dan heb ik het niet alleen over mijn eigen lichaamsgewicht, maar vooral ook over het gewicht van de fiets. Mijn Koga Sportslady weegt 9,3 kg. Ik ben met terugwerkende kracht trots op mezelf dat ik een aantal keer een colletje heb beklommen op mijn oude, zware KTM-fiets (ik schat zo’n 15 kg).
  • Fietsen is fun!

 

De harde cijfers van mijn training

Ik geef het toe: ik ben dol op statistiekjes en grafiekjes. Meten is weten, nietwaar?

  • Aantal keer gefietst in augustus: 31 keer.
  • Aantal fietsuren: 36.
  • Aantal kilometers in augustus: 757 (ik sta er zelf versteld van).
  • Gemiddelde kilometers per week: 173.
  • Langste rit: 96,2 km.
  • Langste tijd op de fiets: 4 uur en 35 minuten (en wat dat doet met je bips en aanverwant gebied, daarover misschien wel meer de volgende keer).
  • Aantal genietmomenten: ontelbaar.  😀

Ik zal vast zo hier en daar verkeerde formuleringen hanteren. Maar ik voel me dan ook nog steeds een smurf in fietsenland. En al doende ga ik het leren, nietwaar?

Schrijf een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd