Mijn persoonlijke weg in (on)gezondheid

Mijn persoonlijke weg in (on)gezondheid

Je denkt misschien dat ik altijd zo’n gezonde troela was. Nou nee. Sterker nog: ik heb er behoorlijk op los geleefd tot ik eind dertig was. Ik was destijds de beste vriendjes met de pizza- en shoarmakoerier. Als ik al eens kookte, dan had het meer te maken met pakjes en zakjes dan met koken. Mijn alcoholinname was bedroevend. Ik rookte zéker een pakje sigaretten per dag. Mijn conditie was om te huilen. Zowel mijn lichaam als mijn geest waren chronisch vermoeid. Ik sportte zelden, want daar werd ik zo moe van. Ik had behoorlijk overgewicht en durfde me niet eens te wegen.

Ach ach.

Ik kan me daar nóg ongemakkelijk over voelen, dat ik het zó ver heb laten komen. Ik stond totaal niet in contact met mijn lichaam. Ik ontweek mijn spiegelbeeld. Ik voelde me vaak slecht en ongelukkig, maar wilde de realiteit niet onder ogen zien. Het was te groot. Ik drukte mijn ware gevoelens weg. Ik was doodongelukkig.

Tot het moment dat ik geen keus meer hád.

De grote ommekeer kwam toen ik mijn moeder door uitgezaaide borstkanker zag lijden en overlijden. Terwijl mijn moeder aan de zuurstof lag, stond ik buiten nog even snel een sigaretje te paffen. Ik haatte mezelf erom. Toch kon ik het nog steeds niet opbrengen om te stoppen temidden van zo veel verdriet en stress. Gelukkig liet ze mij beloven dat ik na haar overlijden écht voorgoed zou stoppen met roken. Enkele maanden na haar overlijden loste ik die belofte in.

Dit was de eerste grote stap die ik zette naar een gezonder leven. Ik voelde mij gesterkt door de gedachte dat ik zélf invloed kon uitoefenen op mijn verhoogde risicofactor voor borstkanker. Dus ja, er is een deel – in mijn geval mogelijk genetisch bepaald – dat je niet kunt beïnvloeden. Maar er is ook een aanzienlijk deel waar je wél invloed op kunt uitoefenen.

Gezond leven.

Dus dát ging ik doen. Ik begon met sporten. Aanvankelijk was ik na 5 minuten totaal uitgeput. Ik hoorde in de categorie die zei “dat ik niet gemaakt ben voor sporten”.

Onzin natuurlijk.

Het enige wat er nodig is om het leuk te vinden, is fit zijn. Logisch dat het niet leuk is als je tong na 5 minuten op de grond hangt. Ik hoefde maar één ding te doen, en dat was gewoon doorgaan en doorzetten tot het makkelijker zou worden. Ik maakte een belangrijke afspraak met mezelf: ik ga niet met mezelf in discussie als ik geen zin heb om te sporten. Ik denk dan gewoon aan het gevoel wat het me na afloop zal geven. Dat werkte goed. Ik ging van 5 minuten naar 10 minuten steppen. Er popte een doel in mijn hoofd op waar ik al jarenlang letterlijk van droomde.

Ik wilde 5 km aan één stuk hardlopen.

Toen ik eenmaal 30 minuten achtereen kon steppen begon ik met hardlopen. Stap voor stap werd ik sterker. Fitter. In gedachten zag ik mezelf die 5 km halen.

Tegelijkertijd met het sporten ging ik ook op de weegschaal staan.

 97 kg schoon aan de haak

97 kg schoon aan de haak

In my face: 97 kg.

Mijn wangen kleurden rood toen ik dat zag. Ik ging op dieet, omdat ik niet wist hoe het anders moest. Ik werd een Calorieën Koningin. Ik telde mijn calorieën tot ik een ons woog. Alles wat ik in mijn mond stopte, werd eerst gewogen om zo de calorieën te kunnen bepalen. Geleidelijk werd ik hier steeds strikter in. Crazy natuurlijk. Ik merkte dat ik onrustig werd als ik dat door omstandigheden niet kon doen. Een eetstoornis lag op de loer, vooral omdat ik merkte dat ik het lastig vond om géén calorieën te tellen.

Want één ding stond vast: ik zou alles, maar dan ook alles doen om nooit meer aan te komen.

Na ruim een jaar was ik nog een paar kg van mijn streefgewicht verwijderd. Ik keek nu vol ongeloof naar mijn eigen spiegelbeeld. Ik kon zelfs schrikken als ik mezelf ineens in een winkelruit zag.

Jeetje, ben ik dat?

Met het hardlopen had ik inmiddels ook al de 10 km bereikt. Je begrijpt vast: ik was trotser dan trots. De euforische high die ik voelde door het bereiken van mijn sportieve doelen:

Onbetaalbaar. 

Inmiddels had ik het calorieën tellen losgelaten. Ik was overgestapt op de Miss Sonja Bakker-methode. Voor iemand die toen 3 keer per week ging hardlopen, was ik mezelf feitelijk aan het uithongeren. Ik had het alleen niet in de gaten. Het grote jojo-en was begonnen. Van Calorieën Koningin werd ik een (hongerige) Jojo Koningin. Ik werd er koekoek van. Moedeloos ook.

En toen was daar mijn Aha-moment.

Nooit meer op dieet

Ik was altijd maar bezig met wat ik NIET mocht eten. Wat zou er nou gebeuren als ik NOOIT meer op dieet zou gaan, maar mijn aandacht zou richten op alles wat ik WEL kan eten? Gewoon gezond eten. Vers eten.

Het voelde zó anders. Er viel zó veel van me af. Nooit meer op dieet, ja dat kan ik. Niet vullen, maar voeden. Veel groenten en fruit, dagelijks 250-500 gram. Vers, vers en nog eens vers. Biologisch waar mogelijk. Geen pakjes, zakjes, blikjes, E-nummers. Bijna geen geraffineerde suiker. Soms vlees, vis, een eitje. Vrijwel geen zuivel.

Ik ga gewoon gezond eten. That’s it! Maar of ik ook gezond was? Nee, totaal niet zelfs.

Pijn, moe, pijn

Het begon met hardloopblessures die niet over gingen. Ik kwam bij een reumatoloog terecht. De diagnose luidde uiteindelijk fibromyalgie. Ik had veel pijn en werd inactiever. Ondanks de klachten kon ik mezelf niet geheel herkennen in de diagnose. Ik beloofde mezelf iets. Ik zou me terug gaan vechten én ik zou weer gaan hardlopen. En zo geschiedde.

Op een later moment bij een andere reumatoloog werd bevestigd dat ik toch geen fibromyalgie had. Ik kreeg destijds ook een diagnose voor winterhanden. Mijn eigenwijze gevoel zei me dat ik niet paste in het beeld. Ik kreeg weer gelijk. En toen ik vorig jaar een vermoeden had van schildklierproblemen, werd dit weer ontkend door mijn huisarts. Mijn vermoedens werden bevestigd door een orthomoleculaire arts. Ik ben daarom vorig jaar eerst begonnen met voedingssupplementen die mijn schildklier weer gezond(er) kunnen maken. Ik kies daar liever voor dan de reguliere medicatie met alle bijwerkingen en gevolgen van dien.

Inmiddels ben ik 50 lentes jong. De overgang heeft aan mijn deurtje geklopt.

Kom maar op: ik lust je rauw!

Ik laat me niet weerhouden door ongezonde tegenslag. Mijn aandacht is er altijd op gericht om te kijken wat ik kan doen om mijn situatie te verbeteren. Ik wil niet bezig zijn met wat ik niet kan, maar ik richt mijn aandacht op wat ik wel kan. Dat principe werkt goed. 🙂 Ik voel me fitter en energieker dan ooit en ga op 1 juni de Alpe d’Huzes fietsen.

Gezond leven is lange-termijn-geluk

Wij mensen kunnen vaak pas écht iets veranderen in ons leven als er noodzaak is. Als het echt niet anders kan. Dit komt omdat we geconditioneerd zijn op korte-termijn-geluk. Gezond leven is lange-termijn-geluk. Toch? Je denkt misschien dat het niet zo’n vaart zal lopen met iets te veel glaasjes alcohol. Dat het eeuwige gestress geen kwaad kan. Of je denkt dat sporten en bewegen niet nodig is om gezond oud te worden. Misschien zie je zelfs het verband niet tussen je sombere buien en je ongezonde levensstijl. Je denkt dat het wel los zal lopen. Tot er ineens iets mis gaat met je gezondheid.

Mijns inziens is gezond leven en je gezondheid zowel korte-termijn-geluk als lange-termijn-geluk. Bewust kiezen voor een gezonde levensstijl met een actief leven en gezonde voeding geeft je elke dag energie. Als je shit eet, zul je je shit voelen. Als je inactief bent, word je doodmoe en futloos. Er is altijd iets wat je kunt doen om je gezondheid te verbeteren. Grijp deze kans voordat je geen keuze meer hebt. Het is nooit te laat om te kiezen voor een gezonder leven. Begin gewoon met je gezonde mindsets.  😎

Schrijf een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd