Mentale boost van Veenendaal-Veenendaal

Mentale boost van Veenendaal-Veenendaal

Het is zondagochtend terwijl ik dit schrijf. Ik zit nog na te gloeien en te glimmen van mijn eerste toertocht: de Veenendaal-Veenendaal. Met 2 andere stoere fietschickies Lilian en Donna en trainer Harmen van de Wielrenschool hebben wij gisteren mogen genieten van de lightversie van deze prachtige Toerklassieker.

Kriebels in mijn lijf

Uit je comfortzone komen noemen ze dat. Ik kan je zeggen, dat is gelukt. Natuurlijk zorgt dat voor de nodige kriebeltjes, zo voor de start.

Kan ik het wel?

Ik heb nog nooit 100 km gefietst.

En ik heb ook nog nooit zoveel hoogtemeters geklommen in één rit.

Hoe gaat mijn schildklier dit vinden?

De Veenendaal-Veenendaal lightversie

Vlak voor de start hoor ik dat we waarschijnlijk de kortere route nemen (105km) in verband met wat lichamelijke gedoetjes van ons drietjes. Ik voel een lichte teleurstelling, want mijn mindset stond op 135 km. Ik kan me er ook snel overheen zetten. Misschien is het wel beter zo. Eerst maar eens voelen hoe dit voor me is. Een zonnetje, gezellige fietsdinnetjes, warme onderlinge support, een mooie route. Kom maar op: ik ben er klaar voor.

Druk, druk, druk

Voor iemand die meestal in haar uppie in alle rust door de polder fietst, is het even slikken. Duizenden mensen doen mee en er knallen regelmatig groepjes voorbij, die – laat ik het netjes houden – niet altijd even veel ruimte geven. Die ruimte mag ik meer opeisen, zegt Harmen. (Hoezo ligt hier een verband met het echte leven?). Niet al te dicht langs het randje fietsen, want voor je het weet lig je dan in de berm.

Sociaal fietsen

Nee, dan Harmen. Wat ik echt geweldig vind, is hoe hij ons meteen sociaal fietsen bijbrengt. Even bedankt roepen naar de verkeersregelaars die ervoor zorgen dat wij veilig over een drukke kruising komen. Goedemorgen wensen naar de mensen op het fietspad die we passeren. Ruim er omheen fietsen, zodat ze zich niet de klere schrikken. Het zijn van die kleine dingetjes, maar wel met groot rendement.

Fietsen in een mini-peloton

Harmen geeft me aanwijzingen dat ik dichter erachter mag fietsen. Zo kan ik mooi uit de wind fietsen achter mijn fietsdinnetjes. Het vraagt wat concentratie, want je wilt niet achterop je fietsdinnetje knallen. Wat overigens één keer maar net goed ging. (Sorry Donna, dat had ik je nog niet verteld, het scheelde niet veel kan ik je zeggen.)

Klimmen met souplesse

Klimmen in Nederland, het kan nog behoorlijk venijnig zijn. Wat me opvalt, is dat ik veel van die stoere mannengroepjes al stampend met zwaar verzet naar boven zie gaan. Nee, dan wij. Wat wij van Harmen geleerd hebben, is om met souplesse te fietsen. Licht verzetje, licht tredje, floep, floep, floep, floep. Bijkomend leuk detail: sommige van die stoere mannengroepjes staan dan boven stil om al hijgend weer op adem te komen. En floep, floep, floep: dan komen wij voorbij. Ik kon het niet laten om een keer een dikke knipoog uit te delen. Maar natuurlijk is iedereen die aan zoiets meedoet, gewoon superstoer.

Mentale boost Veenendaal-Veenendaal
Nog redelijk fris en fruitig vlak voor de finish.

Afdalen als stoere fietschicks

Tijdens de eerste afdaling zag ik het al. Waar zijn die meiden ineens gebleven? Als een raket knallen ze bij me weg. Later leer ik hoe ze dat doen. Als je ziet dat je over het bultje gaat, meteen naar het grote blad schakelen. Steeds weer bijschakelen om weerstand te houden. En trappen! Lilian laat het me nog een keer haarfijn zien en dan vlieg ik ook als een raket naar beneden. Afdalen is ge-wel-dig!

Übercool in een waaier gereden

Of dat allemaal nog niet mooi genoeg is, heeft Harmen ons ook nog in een waaier laten rijden. We fietsen op een dijk met veel tegenwind, soms van de zijkant. We gaan in een lint fietsen, dicht achter elkaar en net half achter elkaar (links of rechts, afhankelijk van waar de wind komt). Hierdoor neemt de wind in de groep steeds verder af. Steeds weer herpositioneren we bij het passeren van andere mensen of een andere windrichting. Wow, wat een verschil! En vooral: wat voel ik me superstoer.

Mentale boost

Het geeft me een enorm goed gevoel wat ik gepresteerd heb. Ik ben sinds gisteren niet meer gestopt met glimlachen. Wonder boven wonder ben ik niet kapot gegaan en ook nu nog voel ik me niet buitengewoon vermoeid. Komt het door de mentale boost die dit me gegeven heeft? Of toch die lichte verzetjes? Al die fijne fietslesjes? Mijn vele trainingsuren in D1? Het heerlijke gezelschap? Hoe dan ook:

ik heb enorm genoten.

Alpe d’Huzes: ik ben er steeds meer klaar voor.

Schrijf een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd