Hoe mijn fietsavontuur een hypothyreoïdie tevoorschijn tovert

Hoe mijn fietsavontuur een hypothyreoïdie tevoorschijn tovert

Tijdens mijn laatste epistel over fietsfrustraties had ik al een vermoeden. Inmiddels weet ik het zeker: mijn Alpe d’Huzes avontuur tovert ineens een probleem met mijn schildklier tevoorschijn. Ik blijk de ongelukkige eigenaar van een hypothyreoïdie te zijn, ofwel een traag werkende schildklier.

De aanleiding: hallo overgang

Ergens vorig jaar volgde ik een webinar wat ging over schildklierproblemen (binnenkort publiceer ik een volledig artikel over de schildklier). Met mijn 49 levensjaren heeft de overgang afgelopen jaar aan mijn deurtje geklopt. Ik deed aanvankelijk niet open, maar ik blijk daar niet zo veel invloed op te hebben. Mijn schildklierwaarden zaten 2 jaar terug bij een bloedonderzoek al in een verdachtenbankje, omdat mijn TSH waarde toen een grensgeval was. Zoals je misschien weet, dalen de waarden van de hormonen oestrogeen en progesteron tijdens de overgang. Alleen dit feit al kan zorgen voor een trager werkende schildklier.

Hoe de duurtrainingen mijn schildklier belasten

Wat in mijn geval hier nog bovenop is gekomen, zijn de lange duurtrainingen. Een van de externe risicofactoren voor hypothyreoïdie is langdurende blootstelling aan stress, vanwege de aanmaak van cortisol. De lange wekelijkse duurtrainingen zorgen voor een toename van cortisolwaarden, wat óók een effect heeft op de aanmaak van TSH.

 

hypothyreoïdie

Hypothyreoïdie en mijn Alpe d’Huzes voorbereiding in de praktijk

Sinds die zware duurtraining in februari heb ik alleen maar duurtrainingen gehad die me na afloop een extreem vermoeid gevoel gaven. Mijn conditie is sindsdien afgenomen. Ik word niet sneller, maar langzamer. Ik vind het enorm lastig om na al die uren van training te moeten constateren dat ik niet fitter ben geworden. Vermoeidheid, kouwelijkheid, hoofdpijn zijn een aantal van de klachten die mij parten spelen. Ik moet duidelijk terugschakelen en heb mijn trainingsschema losgelaten. Ik heb mijn eerste wielerkoers op 9 april (de Veenendaal-Veenendaal met 135 kilometer) en laat mijn lichaam bepalen of ik de week erna fit genoeg zal zijn voor de Amstel Gold. Ik volg geheel mijn gevoel en wat mijn lichaam me voorschrijft. Mijn duurtrainingen worden korter tot ik op een tijdsduur uitkom dat het weer goed voelt. Misschien moet ik mijn hersteltijd tussen de trainingen verlengen. Ik zoek naar een nieuwe balans en die zal ik vinden ook.

Mentale groei

Ik weet het, er zijn (veel) ergere dingen. Toch vind ik het even zwaar om deze vermoeide Ingrid te omarmen. Ik moet het even een plaatsje geven. Tegelijkertijd ben ik bezig met het vinden van oplossingen hoe ik mijn schildklier en mijzelf weer kan laten shinen. De kans is groot dat ik het zwaar ga krijgen tijdens de Alpe d’Huzes. Het is wat het is. Het strebertje in mij krijgt een nieuw levenslesje in loslaten. En het komt vast een keer goed.

Schrijf een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd