Fietskriebels voor Veenendaal-Veenendaal

 Foto gemaakt door Harald Kouseband

Foto gemaakt door Harald Kouseband

Fietskriebels, daar zijn ze weer. Ik had vooraf niet gedacht dat ik tóch weer zo gespannen zou zijn voor deze toertocht. Maar dat was ik dus wél. Na een slechte nacht gingen we vroeg op pad. Kriebels, kriebels. Het is de tweede keer dat ik deze toertocht –de Veenendaal-Veenendaal– fiets. Vorig jaar was het mijn eerste toertocht ever. Manlief fietst vandaag met een aantal andere mannen en ik heb besloten alleen te gaan. Zo kan ik mijn eigen tempo fietsen en niet de hele tijd boven mijn theewater fietsen. Misschien vind ik juist dát wel wat spannender.

Fietskriebels 

We halen onze startbewijzen op en gaan van start. Mijn fietskriebels zijn meteen over zodra ik op mijn racefiets stap. Ik ga het gewoon doen, verdikkie! Ik kies ervoor de 105 km te fietsen. Met alle klimmetjes vind ik dat wel even genoeg als eerste lange tocht van het jaar. Dit soort toertochten zijn bewegwijzerd. Ik hoef dus alleen maar de bordjes te volgen. Simpel. Toch lukt het me al na een kilometer of 15 om verkeerd te rijden.

Waar is iedereen ineens gebleven? Hoe lang heb ik al geen bordje meer gezien eigenlijk?

Ik weet het niet. Maar ik weet wél waar het mis ging. Ik volgde ongemerkt een aantal racefietsers in de verte. Alleen deden zij helemaal niet mee aan de Veenendaal-Veenendaal. Grappig. 😎 Ik keer om en na een kilometer of 5 ben ik weer terug op de route. Ik ga vandaag natuurlijk helemaal niet kijken naar hartslagzones (of hormonale hartritmestoornissen 😕 ). Ik ga gewoon fietsen. Wel probeer ik het eerste deel van de route nog wat over te houden voor de rest.

Druk, druk, druk

Ik moet altijd wat wennen aan al die drukte om me heen. Je wordt ingehaald. Soms ook iets té dichtbij. Je moet op het verkeer letten. Op bordjes (!). Op andere fietsers. Soms zit je ineens in een groep van 30 fietsers. Dan is het fijn om scherp te zijn. De fietscommando’s vliegen je soms om de oren.

Paaltje!

Als er een paaltje midden op het fietspad staat en je dat niet kunt zien door de fietsers voor je.

Tegen!

De groep schuift in en uit elkaar als een harmonica bij tegemoetkomend verkeer.

Voor!

Als je een stilstaand of bewegend object (auto, mens, fietser) passeert.

Je moet sturen. Ritsen. Remmen. Trappen. Alert zijn. Genieten. Eten. Drinken. Soms afzien.

Zal ik wel, zal ik niet? 

Na een kilometer of 40 ben ik er eigenlijk wel een beetje klaar mee. Ik zie een deelnemer me tegemoet fietsen en denk:

Die is al lekker op weg naar de finish. Ik kan natuurlijk ook gewoon omkeren.

Ik ben overduidelijk met mezelf bezig. Ik voel wat pijntjes hier en daar. Ik ben gewoon niet helemaal in mijn hum.

Maar dan zegt het vechtertje in mij:

Doe niet zo stom. Wat denk je hoe dat voelt als je nu afhaakt? Opgeven is geen optie, weet je nog? Niet miepen.

Als je zo’n toertocht alleen fietst, ben je gewoon toch wat meer met jezelf bezig. Er is minder afleiding dan wanneer je met anderen kunt babbelen. Je kunt je ook niet aan anderen optrekken. Je doet het alleen. Punt.

Na mijn besluit om de rit ook af te maken, gaat het toch beter. Ik voer mijn tempo wat op. Ik kijk wat meer om me heen. De route is ongelooflijk mooi. Ik kijk mijn ogen uit. Prachtige huizen. Veel bomen staan te bloeien. En alle klimmetjes zijn eigenlijk prima te doen. Soms ook wat pittig, maar ik kan het hebben.

Vlak voor de pitstop fiets ik steeds meer in de buurt van een echtpaar. Tijdens de klimmetjes loopt de man uit en zakt de vrouw wat terug en kom ik steeds tussen hen in te fietsen. Na 60 km is de eerste pitstop en de man vraagt me of ik alleen fiets. Hij zegt dat ik gerust met hen mee kan fietsen voor het tweede deel.

Goed plan.

Het helpt me, merk ik. Het tweede deel gaat me veel makkelijker af. Ik ben afgeleid. We babbelen wat. Ik zit ineens verdómd lekker op mijn racefiets. Ik geniet nog meer van al het moois om me heen. Voor ik er erg in heb, tikken we de 100 km al aan. Dat worden er uiteindelijk 114 met 900 hoogtemeters. En ik heb maar liefst 108 PR’s ten opzichte van vorig jaar. Hihi.   🙂

Hoe dat voelt?

Fantastisch. Geweldig. Moe. Trots. Blij. Vandaag overwon ik mezelf weer.

De magische shit gebeurt écht buiten je comfortzone.

Next: zaterdag 15 april de Amstel Gold Race in Limburg. Oh boy. Ik kan de kriebels nú al voelen!

Bekijk hier mijn rit op Strava

Schrijf een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd