Fietsfrustraties voor de Alpe d’Huzes

Fietsfrustraties voor de Alpe d’Huzes

Ik zeg het eerlijk: het gaat even niet zo. Ik schreef eerder al over de levenslesjes die het fietsen me geeft. Op dit moment word ik weer even geconfronteerd met lichamelijke tekortkomingen. En daar baal ik van. Ik doe daarom wat ik altijd doe als het me mee of tegen zit. Ik schrijf het van me af.

Niet janken over fietsfrustraties

Ik wil geen jankerd zijn. Ik geloof altijd in de positieve kant van het leven. Toch prikken mijn ogen terwijl ik dit schrijf en lopen mijn ogen vol. Ik voel me even superk*t. Ik heb de afgelopen zaterdagen 2 duurtrainingen gehad. Beide waren het ritten van ongeveer 3,5 uur. Ik probeer blokjes te trainen in D1 en D2 zones, maar mijn hartslagzones zijn eerder een heuvellandschap. Ga er maar aan staan: fietsen in D1. De cadans op 95 houden. Shit, schiet mijn hartslag weer uit D1. Terugschakelen. Bijtrappen naar de juiste cadans. Oeps, windkracht 5, daar gaat mijn hartslag weer omhoog. Schakelen. Drinken. Een D2-blokje doen. Eten. Mijn hartslag schiet omhoog en omlaag en poeh hé, waar is mijn plezier ineens? Ik ben alleen nog maar bezig met cijfertjes.

Vermoeid na een duurtraining

Voor beide duurtrainingen geldt dat ik na afloop behoorlijk vermoeid was. Ook het laatste uur van mijn laatste duurtraining: afzien. Ik heb het niet goed gedaan, want ik had beter moeten eten (lees: suikerrijke gelletjes nemen die gevoelsmatig tegen mijn Gezonderie-gevoel ingaan). Hoe kan ik zo vermoeid zijn terwijl ik eerder al langer op de fiets heb gezeten dan 3,5 uur? Okay, toen was het niet zo koud natuurlijk. Als een havik houd ik na afloop van de trainingen mijn VO2 in de gaten (zucht, weer die cijfertjes). En ik voel me opgelucht als mijn VO2-max na de daling de weg terug naar boven weer heeft ingezet.

Mijn lijf doet niet wat ik wil

Bij dit alles werkt mijn lijf ook niet helemaal mee. Ik kamp al jaren met Raynaud, wat betekent dat met name mijn handen (bloedvaten) niet goed reageren op warmte- en koudeverschillen. In mijn geval resulteert dit tijdens of na een koude rit vaak in een aanval die opgevolgd wordt door ontstoken vingers. En dat doet ook geen goed voor het herstellen van de training. Mijn hart zegt dus volmondig JA tegen het fietsen, maar mijn lijf zegt echt even iets anders.

fietsfrustraties

Mijn lijf voelen op een dieper niveau

En toch, ondanks alles: ik leer weer anders omgaan met mijn beperkingen, mijn conditie en mijn lijf. Nóg beter te luisteren, nog beter te voelen wat goed voor me is en wat niet. Ik ben weer een niveau dieper gekomen om mijn lijf te voelen. Alsof ik laagje voor laagje wordt afgepeld. Hé, daar komt weer een nieuwe Ingrid tevoorschijn. Dat is mooi.

Lief zijn voor mij

Ga ik het redden voor die Alpe d’Huzes? Ik heb nog erg weinig klimervaring en mijn hoogtemeters zijn – hoe zal ik het zeggen – aan de lage kant. Maar ik zal vast boven komen, zo ver ben ik dan al wel. Ga ik me er druk om maken? Steeds minder. Het is wat het is. Ik geef me steeds meer over. Boven alles is het belangrijk dat ik mezelf niet ga frustreren over tekortkomingen, hartslagheuvels of trainingsschema’s. Ik blijf genieten en vooral ga ik extra lief zijn voor mij. Gewoon, omdat ik het even nodig heb.

Schrijf een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd