Alpe d’Huzes: over rustdagen en levenslesjes

Alpe d’Huzes: over rustdagen en levenslesjes

Nog maar een kleine week geleden kreeg ik te horen dat ik minder mag gaan sporten. Ik moet meer rustdagen in gaan plannen. En dat, beste lezer, is écht even een dingetje. Ik, die anderen aanspoor om de balans tussen inspanning en ontspanning belangrijker te maken. Ik, als gezonde chick en verspreider van de boodschap om je toch vooral niet zo druk te maken. Ik, ja ik. Het gaat over mij. Dat zit zo.

Supercompensatie en rustdagen

Ik schreef een paar weekjes terug al hoe het zit met supercompensatie. Vorige week ging ik naar een workshop van Harmen Scholtalbers van de Wielrenschool, waarin alles verteld werd over hoe je kunt trainen naar een doel. Ik ben eigenlijk al jaren gewend aan 4-5 keer per week sporten. Het geeft me een enorm goed gevoel en veel energie. Het houdt me in balans. Bij de presentatie van het trainingsschema hoor ik Harmen zeggen dat je “idealiter 3 keer per week kunt fietsen”.

Oh jee, gaat er door me heen.

Ik zal toch niet minder moeten gaan sporten?

Ik geef toe, Harmen heeft al eerder iets geopperd in die richting. Ik heb het toen nog zo recht weten te praten dat ik toch weer uitkwam op 5 keer per week sporten. Ik bedoel maar: weet je hoe vaak ik me al voor het goede doel naar de sportschool gesleept heb (niet mijn ding) om iets van spieren te laten opbollen? En dan net als er iets staat te gebeuren met mijn spieren, kan ik dat weer loslaten? Echt? Dus ik stel de volgende vraag aan Harmen:

Harmen, even over dat idealiter 3 keer per week sporten. Ik fiets 3 keer per week en ik ga 2 keer per week naar de sportschool. Als ik naar de sportschool ga, is dat eerder een hersteltraining. Moet ik dat dan ook meetellen als sportieve belasting? Ik word er helemaal niet moe van!

En dan zijn weergaloze antwoord:

Toch telt het ook als belasting en inspanning. En wat je ook mee kunt tellen als belasting, zijn je dagelijkse bezigheden en je werk. Je hebt toch een eigen bedrijf? Of nee, het waren er 2, toch?

Okay, kom(t) binnen. Hij vervolgt:

Als je optimaal wilt inspannen en rusten zodat er sprake is van supercompensatie, kun je beter 3 keer per week trainen.

Dit laten we even bezinken

Ik heb het even laten bezinken. Ik bespreek wat hij zei met een vriendin. Haar droge reactie:

Wel knap dat hij zo snel doorheeft dat je soms een tikje obsessief kunt zijn.

Dat vind ik nou echt briljante vriendinnenfeedback. Maar enfin, we bezinken nog even verder. Er gaat veel (en steeds meer) tijd zitten in het fietsen en trainen. En ik geniet GROOTS! Ik vind het heerlijk! Maar ook heb ik eerder gedacht:

Kan ik het nog wel goed combineren allemaal?

Binnenkort opent het tuinseizoen zich weer voor me, en dit betekent dat ik met behoorlijke regelmaat in de tuin bezig ben. En ja, dat is ontspanning, maar fysiek is het tegelijkertijd ook inspanning (scheppen en zo). En hoe moet dat dan met mijn werk? Ik weet al enkele maanden dat ik meer handjes nodig heb bij de Gezonderie, omdat ik het niet meer alleen wil én kan. Maar hoe ik daar handjes en voetjes aan ga geven, weet ik even nog niet. En ja, ik geef toe dat ik sinds een paar weken mijn rusthartslag met argusogen in de gaten hield (het was me namelijk opgevallen dat mijn rusthartslag eerder hoger dan lager werd. Maar aangezien er ook wat (kleine) gezondheidsdingetjes waren, kan dat ook een oorzaak zijn). Goed, genoeg bezonken nu.

Mijn herziene Alpe d’Huzes plannetje

In de eerste plaats ga ik mezelf gewoon toestaan dat het helemaal okay is als ik mijn fietspretjes en fietsplezier even belangrijker maak dan mijn werk. So what als ik even wat minder werk? Ik heb me al jaren in de rondte gewerkt (met veel plezier!), dus wat geeft het als ik even wat verzetjes terugschakel? Dan nog (ik ken mezelf) ben ik actief genoeg.

Als goede tweede: ik wil tenminste proberen hoe het voelt en wat het met mij en mijn conditie doet als ik (slechts) 3 keer per week sport. Ik ga krachttraining (en core stability) op één dag combineren met het fietsen. Ik wil ervaren of meer rust inderdaad zal leiden tot meer fitheid.

Alpe d’Huzes levenslesjes

Op de een of andere manier laat het hele Alpe d’Huzes avontuur me allerlei levenslesjes zien: ontdekken, ervaren, onzekerheid, balans, vertrouwen, groeien, genieten. Ik had vooraf nooit kunnen bedenken dat dit zoveel voor én met me zou doen. Ook komt door de verhalen die ik van andere Alpe d’Huzessers lees, het gemis van mijn moedertje weer wat meer terug.

Ik heb me voorgenomen dat ze op 2 juni met me mee naar boven fietst. In mijn hart wel te verstaan.

Moedig me aan door € 1 te doneren (want als heel veel mensen dat doen… nou ja, je snapt het vast)! Ik zeg doen.

Schrijf een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd