Alpe d’Huzes en onzekere kriebels in mijn buik

Alpe d’Huzes en onzekere kriebels in mijn buik

Ja, je dacht misschien wel ‘dat ik dat wel even doe’. Je ziet eens een bericht op Facebook voorbij komen als ik weer hieperdepieper-zo-blij terug kom na een fietsrit. Of je ziet misschien wel hoe vaak ik train om mijn doel te bereiken. Van de buitenkant ziet het er allemaal fluffy uit, alsof het me geen moeite kost. Maar niets is minder waar. Inmiddels kijkt de onzekerheid me recht in mijn ogen aan. Terwijl ik dit schrijf, voel ik de onrust en de kriebels in mijn buik. Oh jee, waar ben ik aan begonnen?

Mijn eerste klimmetjes

Mijn knie voelde al de hele week goed aan. Dat is natuurlijk hartstikke fijn. Dus eindelijk kon ik afgelopen weekend voor de eerste keer op mijn racefiets wat klimmetjes gaan proberen. Afgelopen zomer heb ik op mijn andere (zware) fiets al eens op de Posbank gefietst. En ik zeg eerlijk: ik ging kapot, terwijl ik toen nog niet eens het steilste stukje geklommen heb. Okay, ik had slecht gegeten toen en ik had nog niet eens beslóten om aan Alpe d’Huzes mee te doen. Mijn fiets was zwaarder en ik ook. En ik was zéker minder fit dan ik momenteel ben. Eerst dus dat klimmetje maar eens proberen. Het goede nieuws: waar ik afgelopen zomer kapot moe was, fietste ik nu met het grootste gemak (vond ik dit écht moeilijk?) naar boven. Tot het laatste stukje, want dat was iets steiler. Er schiet van alles door me heen.

Ik weet ook gewoon niet wát ik doe of hóe ik het moet doen!

Moet ik terugschakelen of moet ik over houden?

Hoe hard moet ik fietsen?

En waarom zit mijn hartslag toch al op 175 als ik boven ben?

Van dat kleine rótstukje klimmen?

Ik probeer nog vast te houden aan het positieve gevoel, want hey: nog maar een paar maanden geleden ging ik hier stuk. Nu kost het veel minder moeite. We doen deze beklimming nog 2 keer. De 2e keer gaat al iets makkelijker. De 3e keer sta ik het steile stuk op de pedalen om dat een keer te voelen en oefenen.

Alpe d’Huzes versus Posbank plus

Dan nemen we de andere kant van de Posbank, met het venijnige stuk op de laatste 400 meter. Als mijn Strava meting klopt, is de klim daar maximaal 10,9%. Eigenlijk gaat het best goed, tot die laatste 400 meter.

Wat een verschrikking!

En dat stijgingspercentage moet ik op die Alpe d’Huez 3 kilometer lang volhouden?

En daarna nóg eens 10 kilometer klimmen?

Foutje, bedankt

Het lukt me die dag bij thuiskomst nog om positief te blijven. De endorfine en adrenaline zullen mij daar ongetwijfeld bij geholpen hebben. Maar zojuist maakte ik een foutje. Ik ging toch maar eens wat beter kijken naar het stijgingspercentage van de Alpe d’Huez. Oepsie.

Slik. Er blijft niets over van mijn zelfvertrouwen. De twijfels stromen door mijn hoofd. Ik voel de onrust in mijn buik. Hoe ga ik dit ooit volbrengen? Kan ik het wel?

 

Weet je wat, ik ga maar eens fietsen. Jouw positieve peptalk is welkom!

Schrijf een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd