Alpe d’Huzes 2016: ik ga het doen!

Alpe d’Huzes 2016: ik ga het doen!

Het zal ergens in juli geweest zijn. Het idee kwam via manlief omdat hij van een collega het voorstel kreeg. Voor ik het zelf goed in de gaten had, riep ik: ‘Oh, dan wil ik ook’. En toen meteen: ‘Oh jee, wat zeg ik nou?’. Spontaan is niet altijd een goed idee.

Spookbeelden, onzekerheid en kriebels

Ik zag het al meteen voor me. Ik, zwetend en hijgend, trappend, met mijn tong over mijn stuur. De pijn in mijn benen kon ik al bijna voelen. Het duurde niet lang of de vraag drong zich aan me op: ‘Kan ik het wel?’. Wat nou als het niet lukt? Ik ben sowieso niet zo’n wedstrijdmeisje. Ik snap ook nog steeds het verschil niet tussen mijn voorste of achterste tandwiel. Of hoe ik het beste een berg op kan fietsen… geen idee. En het is wel een écht serieuze berg! Okay, ik heb dan misschien twee keer eerder een colletje gedaan op mijn zware hybride fiets, maar dat is echt helemaal niets vergeleken bij de Alpe d’Huez. Twijfels alom. En volop kriebels in mijn buik, dat ook.

Zal ik wel, zal ik niet?

Mijn gedachten gingen ook naar de positieve kant. Natuurlijk kan ik het. Ik moet er alleen het een en ander voor doen. En het is wél een enórme uitdaging. Stel je voor dat het wél lukt, hoe goed zou dat wel niet voelen? Ik realiseerde me ineens dat – hoewel ik sportief ben – er toch wel iets serieuzer getraind moet worden. Ik mag dan meer sporten dan de gemiddelde mens, eigenlijk doe ik ook vaak hetzelfde. Fietsen (of moet ik nu ineens wielrennen zeggen?), hardlopen, skaten. Mijn conditie is een soort basisconditie, zo zie ik dat. Aan krachttraining ontbreekt het nogal eens, zeg ik eerlijk. Maar ach, voor het goede doel is het ineens een ander verhaal.

Natuurlijk dacht ik ook aan de mensen die in mijn gedachten zouden zijn als ik naar boven zou fietsen. In het bijzonder mijn moeder, die de strijd tegen kanker verloor. Maar er zijn er nog wel wat meer. De mensen die ik zag knokken tegen deze keiharde ziekte. Sommigen “wonnen”, maar verloren desondanks voorgoed hun onbezorgde gezondheidsgevoel. En sommigen konden niet winnen. Daar is een berg op fietsen – zelfs de Alpe d’Huez – helemaal niets bij.

Uiteindelijk heb ik besloten om het te gaan doen. En ja, dat vind ik doodeng. Ik word al gespannen als ik enkel maar kijk naar een foto van die berg met al die bochten! Maar daar wil ik me niet door laten tegenhouden. Hup, uit mijn comfortzone! Ik ga de uitdaging aan met de kriebels in mijn buik. En weet je? Eerlijk gezegd zou ik al trots zijn als ik één keer naar boven fiets.

Alpe d'Huez

Zo ga ik de Alpe d’Huez op!

Want natuurlijk kwam daarna de volgende vraag. Hoe ga ik het aanpakken? Eerst maar eens een profiel aanmaken via Strava en daar lid geworden van een clubje om elke dag een uur te fietsen. Een nieuwe fiets gekocht. In september zal ik een inspanningstest doen om mijn trainingszones te laten bepalen. Daarna ga ik wat serieuzer aan de slag met trainingsschema’s en krachttraining. Maar vooral ga ik genieten. Want als ik iets toch weer ontdekt heb de laatste weken met al die fietsuren, dan is het wel dat fietsen ook echt een heerlijke sport is. En oh ja, ik ga mijn vorderingen ook zo af en toe hier delen. Want je begrijpt, ik kan wel wat aanmoediging gebruiken.

Dames en heren, een fietschick is geboren.

Schrijf een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd